نوروز _ زيبا ترين جشن در آيين زرتشت
جشن نوروز بزرگترين ، برجسته ترين ، ويژه ترين و باشكوه ترين يادگار ايرانيان از روزگار باستان تا به امروز است. بيشترين ارزش اين جشن را ميتوان در آن دانست كه با پشت سر گذاشتن فراز و نشيبهاي گوناگون چون كوهي استوار از هجمه ها و حمله هاي يونانيان ، تركها ، مغولها و اقوام وحشي عرب جان به در برده و با روح و احساس مردم اين سرزمين چنان سرشته شده است كه همه ساله در ژرفاي دل و جان و روان خود چشم به راه فرا رسيدن آن هستند.

طبق عقايد زرتشتيان ماه فروردين به " فراوشي " اشاره دارد و دنياي مادي را در آخرين روزهاي سال دچار تحول ميكند.
جشن نوروز از رسوم باستاني و ملي ايرانيان ميباشد. جزييات چگونگي اين جشن تا دوره هخامنشيان بر ما پوشيده است. در اوستا كتاب مقدس زرتشتيان نيز هيچ اشاره اي به آن نشده است. تنها اطلاعات اندكي مربوط به دوره ساسانيان در اين باره وجود دارد.

چهارشنبه سوري و روشن كردن آتش
ايرانيان باستان به آتش احترام ميگذاشتند. زيرا آتش باعث تصفيه هوا ميشده است. آتش از بين برنده ي ناپاكي ها و روشن كننده ي تاريكي هاست.
زرتشتيان آتش را نميپرستيدند اما آن را به عنوان مظهري از يك انسان متعالي مورد احترام ميدانستند.
حركت صعودي آتش ، نوراني و گرما بخش بودن آن ، نماد يك انسان متعالي را در آيين زرتشت تداعي ميكند.

فلسفه ي خانه تكاني
زرتشتيان ايران باستان بر اين باور بودند كه فروهرها ( يكي از نيروهاي اهورايي در كالبد انسان كه پس از مرگ همانند روان به مكان نخستين خود باز ميگردد ) از ده روز پيش از نوروز براي ديدار بستگان و بازماندگان خود به زمين بازميگردند. به همين دليل است كه زرتشتيان از اوايل اسفند ماه خانه تكاني و پاك سازي محيط پيرامون خود را آغاز ميكردند. و مقدمات جشن و شادي را فراهم ميساختند تا فروهرها هنگام فرود آمدن آنها را هماهنگ با طبيعت ، شاد و خرم و پاك و تازه ببينند و با خشنودي و آرزوي بركت براي خاندان خود به سراي خويش بازگردند.

سبزه
روايت است كه اهريمن ، بلاي خشكسالي را بر زمين فرو نشانيد. اما جمشيد به جنگ با اهريمن پرداخت و عاقبت او را شكست داد. آنگاه خشكسالي ، قحطي و نكبت را بر روي زمين از ريشه بخشكانيد و به زمين بازگشت. با بازگشت او ، درختان و هر نهال و چوب خشكي سبز شدند. پس مردم اين روز را " نوروز " خواندند. و هر كس به يمن و مباركي در تشتي ، جو كاشت و اين رسم سبزه نشانيدن در ايام نوروز از آن زمان تا به امروز باقي مانده است.

هفت سين
سمنو ، سيب ، سنجد ، سركه ، سير ، سكه و سبزه ،
هفت واژه اي كه با حرف سين شروع ميشوند و معاني استعاره اي خاص خودشان را دارند ، به همراه تخم مرغهاي رنگين ، گلاب ، ماهي قرمز در آب ، شمع و آينه عناصر تشكيل دهنده ي سفره ي هفت سين ايرانيست. زرتشتيان كتاب مقدس اوستا را نيز در راس سفره هايشان قرار ميدهند.
هريك از اين موارد سمبل و نماد تولد ديگر باره ي بهاران است.
در اساطير ايراني ، سمنو كه از جوانه ي گندم درست ميشود ، نشانه و سمبل زايش دوباره ي بهار است. و سبزي و سكه و سركه نماد افكار نيك ، كردار نيك ، خدا پرستي ، نيك بختي ، جاودانگي و داد و دهش هستند كه به باور زرتشتيان ، زرتشت پيامبر ، آنها را از جمله صفات اهورا مزدا دانسته است.

فر و پيروزي ما ملت پيداست هنوز
كيش زرتشت ز آتشكده برجاست هنوز

كاخ داراي بلند اختر برپاست هنوز
طاق كسري به لب دجله هويداست هنوز

ايرانيم و ريشه به خاك وطنم هست
عشق وطن آميخته با جان و تنم هست

هرگز به همه گوهر عالم نفروشم
اين دري را كه به درج دهنم هست

در سينه نهان كرده ام آتشكده ي پارس
اين آتش پر سوز نهان در سخنم هست